Sprawa jest prostsza niż się może wydawać. Kościół nigdy nie nakładał kar pochopnie. Najpierw wzywano delikwenta do wyjaśnień i sprecyzowania jego stanowiska, następnie, jeśli było ono sprzeczne z nauką Kościoła wzywano do namysłu i nawrócenia, a po pewnym czasie, o ile nie poskutkowało, nakładano karę stosowną do materii przewinienia, nie zawsze od razu najsurowszą. Trzeba też pamiętać, że w Kościele kary zawsze mają charakter i funkcję leczącą, tzn. ma ona motywować delikwenta do nawrócenia oraz zabiezpieczyć wspólnotę kościelną przed tegoż zgubnym wpływem, tudzież może być z delikwenta zdjęta, jeśli ów się szczerze nawróci i odprawi pokutę.
W aktualnym przypadku trzeba by wziąć pod uwagę zwłaszcza wystąpienia i głosowania sejmowe. Jeśli wystąpienie i zachowanie któregoś z posłów, który jest katolikiem, sprzeciwia się nauczaniu Kościoła, jego ordynariusz powinien do niego zastosować rzeczoną procedurę (wyjaśnienie, napomnienie i w ostateczności karę).
Dodaję, że do występków o randze gravissima obok aborcji i techniki in vitro zaliczyć należy także popieranie przyznania parom homosexualnym przywilejów małżonków i rodziców.
Ciekawe, czy któryś z Arcypasterzy odważy się zastosować leczącą praktykę kar stosowaną w Kościele właściwie zawsze, choć niestety na zgubę wielu dusz praktycznie zaniechaną od kilku dziesięcioleci…

Sprawa jest prostsza niż się może wydawać. Kościół nigdy nie nakładał kar pochopnie. Najpierw wzywano delikwenta do wyjaśnień i sprecyzowania jego stanowiska, następnie, jeśli było ono sprzeczne z nauką Kościoła wzywano do namysłu i nawrócenia, a po pewnym czasie, o ile nie poskutkowało, nakładano karę stosowną do materii przewinienia, nie zawsze od razu najsurowszą. Trzeba też pamiętać, że w Kościele kary zawsze mają charakter i funkcję leczącą, tzn. ma ona motywować delikwenta do nawrócenia oraz zabiezpieczyć wspólnotę kościelną przed tegoż zgubnym wpływem, tudzież może być z delikwenta zdjęta, jeśli ów się szczerze nawróci i odprawi pokutę.
W aktualnym przypadku trzeba by wziąć pod uwagę zwłaszcza wystąpienia i głosowania sejmowe. Jeśli wystąpienie i zachowanie któregoś z posłów, który jest katolikiem, sprzeciwia się nauczaniu Kościoła, jego ordynariusz powinien do niego zastosować rzeczoną procedurę (wyjaśnienie, napomnienie i w ostateczności karę).
Dodaję, że do występków o randze gravissima obok aborcji i techniki in vitro zaliczyć należy także popieranie przyznania parom homosexualnym przywilejów małżonków i rodziców.
Ciekawe, czy któryś z Arcypasterzy odważy się zastosować leczącą praktykę kar stosowaną w Kościele właściwie zawsze, choć niestety na zgubę wielu dusz praktycznie zaniechaną od kilku dziesięcioleci.

“Jak zalecają ostatni papieże, dzisiaj potrzeba bardziej świadków niż apologetyków.”
A dlaczego apologetyk nie miałby być świadkiem? Przyczyną kryzysu wiary zwłaszcza w kręgach inteligencji jest fideizm, czyli sprowadzanie wiary do subiektywnego uczucia bez podstaw rozumowych. Jest to zresztą jeden z elementów daleko idącej protestantyzacji w łonie Kościoła katolickiego, dokonywanej zwłaszcza przez tzw. ruchy (przede wszystkim charyzmatycy, neokatechumenat, focolarini itd.). Z odejściem od rozumowego zglębiana i ugruntowanego przedstawiania wiary łączy się właśnie odejście o prawa naturalnego, a zatem kwestia właściwego podejścia do kluczowych kwestij etycznych jak prawna ochrona życia ludzkiego. W podejściu subiektywnym mówi się dużo o sumieniu, pomijając często niestety, że to nie sumienie jest wyznacznikiem dobra, lecz obiektywna prawda, która zobowiązuje sumienie i ma być normą dla sumienia. Zepsucie – ale też i zdrowienie – zaczyna się od głowy. Odejście od zdrowej, trzeźwej, klasycznej teologii, a także od konsekwentnie katolickich praktyk – zwłaszcza w liturgii – jest ostatecznie przyczyną katastrofy cywilizacyjnej Europy, która się dechrystianizuje, demograficznie wymiera i ulega pełzającej islamizacji. To nie żadna “konieczność dziejowa” – jak mówią neomarxiści i ich epigoni -, lecz konsekwencja haniebnych błędów, niewierności i zaniedbań konkretnych ludzi, odpowiedzialnych za konkretne posunięcia. Któż rozumny nie zauważy, że eliminowanie np. klękania przed Najśw. Sakramentem, że wprowadzanie Komunii św. na rękę i świeckich szafarzy zamazuje świętość i wielkość tegoż sakramentu? To tylko przykłady. Można by je mnożyć. Zamiast powielać absurdalne błędy, które od dziesięcioleci popełniane były na Zachodzie, wystarczy trochę rozsądnie pomyśleć, a nie zasłaniać się tym, że Rzym to czy tamto zaaprobował. Klasyczna teologia i praktyka Kościoła, oparte na Objawieniu, zdrowym rozsądku i wielowiekowym doświadczeniu, są normą o wiele wyższą nic protestatyzujące nowości ostatnich dziesięcioleci. Praktyki sprzeczne z Tradycją nie obowiązują, nawet jeśli są oficjalnie zaaprobowane. Ślepe poddanie się nim to swoista wersja fideizmu, który jest nie do pogodzenia z rozumną wiarą katolicką. Jeśli sól utraci swók smak, czymże ją posolić?