Człowiek jest albo ignorantem albo tylko udaje. Każdy papież jest w swej istocie następcą św. Piotra i tym samym namiestnikiem Chrystusa Pana na ziemi. Jest to fakt historyczny, którego uznanie nie zależy od wyznawania wiary katolickiej. Faktem zaś drugorzędnym, nie należącym do istoty urzędu papieskiego, jest to, że papież jest głową państwa watykańskiego, którego istnienie jest legalne, słuszne i pożyteczne dla pełnienia posługi piotrowej, ale nie niezbędne. Zawsze gdy jakiś papież się wypowiada, czyni to jako następca św. Piotra i namiestnik Chrystusowy, a jedynie drugurzędnie, przygodnie jako głowa państwa watykańskiego, zwłaszcza gdy wypowiada się w kwestiach wiary o moralności, a nie w politycznych. Każdy katolik ma obowiązek posłuszeństwa i obrony owego nauczania, zaś nie ma tego obowiązku wobec wypowiedzi, które by papież wydawał jako głowa państwa (co czyni zresztą wyjątkowo rzadko, prawie nigdy).
Polska jest de facto krajem katolickim w tym sensie, że ok. 95 % obywateli należy przynajmniej formalnie do Kościoła katolickiego. Stanowisko parlamentarnych przedstawicieli społecznych wobec nauczania papieskiego powinno odzwierciedlać stanowiko ich wyborców. Tym samym wyborcy mają prawo i obowiązek wymagać od wybranych przez siebie parlamentarzystów, by zajmowali publicznie stanowisko reprezentujące stanowisko wyborców. Jest jedną z głównych patologij politycznych, że parlamentarzyści nie poczuwają się zobowiązani do tożsamości katolickiej wyborców, a wyborcy zbyt mało uwagi zwracają na wywiązywanie się parlamentarzystów z tego obowiązku. Pan Marszałek ma słuszność zwracając uwagę na ten poważny i zgubny deficyt.