“Jestem niezmiernie ciekaw, jaki program w kwestii udziału Polski w Unii Europejskiej zaprezentuje ewentualny team kandydata na prezydenta Marka Jurka i popierającej go partii Polska Plus. Domyslam sie, że termin “totalitarne superpaństwo” w tej grupie nie padnie.”

Panie Marcinie, a jaki jest Pański pogląd na udział Polski w “Unii Europejskiej”? Przepraszam, że tak pytam, ale jestem ciekawy Pańskiej opinii. Gdyby był Pan zainteresowany – wyraziłem swój pogląd w komentarzu 8. Może jest Pan większym optymistą ode mnie…? Pozdrawiam

Trybunał Strasburski nie jest instytucją Unii Europejskiej!

ty chyba celowo podpuszczasz Jurka,żeby przerżnął, chyba robisz dla PiS …?

UPR też tak robi od lat i wynik cały czas jeden – na zielonej trawce

Zachęcam wszystkich do radosnego przeżywania tego święta, które daje nam dzisiaj Kościół. Jest w Niebie Ktoś, kto zawsze pragnie nam pomóc i patrzy na nas z Matczyną Miłością. Podziękujmy Panu Jezusowi, że dał nam Swoją Matkę!

“Polska od 996 [raczej od 966?] roku jest narodem chrześcijańskim, przez stulecia słynęła z tego, że była narodem wszechobecnej tolerancji religijnej. To właśnie za sprawą takiego postępowania nasz kraj rozwijał się bardzo szybko, a wręcz błyskawicznie. Gdy całe narody wypędzały innowierców my ich przyjmowaliśmy z ogromnym szacunkiem i zrozumieniem.”

Generalnie zgadzam się z Panem. Warto o tym pamiętać dzisiaj, kiedy “polskiemu ciemnogrodowi”, czyli nam, usiłuje się wmawiać różne rasizmy, nacjonalizmy, antysemityzmy, ksenofobie itd.

Prawda jest zupełnie inna: w historii Polski wszystkie te “izmy” i “fobie” wcielali w życie, z fatalnym skutkiem, wszelkiej maści “ludzie lewicy”. Oto, dlaczego tak myślę:

Począwszy od Unii w Krewie, a następnie w Lublinie, Rzeczpospolita była wspaniałym, wielonarodowym Państwem, Przedmurzem Chrześcijaństwa, krajem sercem i duszą oddanym Ojcu Świętemu, ale i przytułkiem dla Izraelitów, dla rozwijającego się protestantyzmu, a także dla Tatarów w Wołochów wyznających islam. Na Rusi złote kopuły cerkwi mieszały się ze strzelistymi wieżami kościołów katolickich i ormiańskich. Dlaczego taki kraj musiał upaść? Wielu historyków, zdaje się endeckich, było zdania, że zgubiła je ta wielonarodowość, to znaczne przesunięcie granicy na wschód, “gdzie bezużytecznie zainwestowano kapitał i pracę oraz osiedlono milionową rzeszę Polaków, która uległa wynarodowieniu. W ten sposóv największa nasza tężyzna, sam kwiat inicjatywy, energii i czynu wchłoniętych zostało w ciągu wieków przez Litwę i Ruś” (za: Wielki Atlas Historyczny wyd. Demart Warszawa 2004).

Osobiście nie zgadzam się z tym twierdzeniem i uważam je za usprawiedliwianie poniesionej przez nasz Naród klęski. Za katastrofę rozbiorów, jak mi się wydaje, winę ponosi wyłącznie szlachta i jej sarmacka kultura. Warcholstwo, zarozumialstwo i pycha, która w Litwinach widziała “boćwinków”, w naszych braciach Rusinach obywateli trzeciej kategorii, a w Kozakach i chłopach “chamów”, doprowadzały do coraz większych klęsk. W sercach udręczonych biedaków, złamanych ciężarem pańszczyzny i wyzysku, kumulowała się rozpacz i nienawiść. Zamiast braterskiej Miłości w Rzeczypospolitej podnosiła głowę wzajemna wrogość, czego najsmutniejszym przykładem były bunty chłopskie, powstania kozackie i historyczny kataklizm 1667 roku, kiedy to odpadło od Rzeczypospolitej pół Rusi, od Smoleńska po Kijów. Nie łudźmy się: OUN-UPA to tylko rezultat tego, że tymi nieszczęśliwymi Ukraińcami wszyscy (nie wyłączając naszej szlachty) przez stulecia pomiatali bez litości. Rzecz jasna, nie usprawiedliwiam tu zbrodni wołyńskiej! Ale do rzeczy.

Co należało robić? Wziąć “mościpanów” za pysk i od razu utworzyć Wielkie Księstwo Ruskie, przekształcająć Rzplitą z “Obojga” w “Trojga” Narodów. Trzy Narody: Polski, Litewski I Ruski, jako równe w prawach i gdności, jak przystało na Boże Dzieci, zawsze razem by stawały do walki i dziś bylibyśmy wielkim, chrześcijańskim mocarstwem, w którym nawet by do głowy nikomu nie przyszło podnieść rękę na maleńkie, bijące w łonie mamy Serduszko.

Cholera!

W czasie pierwszej wojny światowej mieliśmy dwie koncepcje przyszłej Polski:

1. Romana Dmowskiego, który proponował jej utworzenie znacznie usczuplonych granicach, zamieszkanych “przez ludność rdzennie polską”. Miało to – Jego zdaniem – zapewnić państwu obywateli wiernych, zaangażowanych, ściśle skupionych wokół Sprawy Polskiej. Mniejszości narodowe miałyby ulec polonizacji.
Mimo całego szacunku i czci, jaką mam dla Romana Dmowskiego – uważam, że spełnienie tej koncepcji nie uchroniłoby II RP od katastrofy. Wyrzeczenie się Kresów Wschodnich, któe są większą połową duszy naszego Narodu, a także przymusowa polonizacja bratnich, zamieszkujących nasz kraj nacji – tylko na nowo rozpaliłoby płomień waśni i niezgody, przyczyniając się do osłabienia państwa. Dodajmy, że to głównie przez niechęć do mniejszości narodowych zginął Prezydent Gabriel Narutowicz, co nie przyniosło chluby naszemu Narodowi, który nigdy nie targał się na życie swych władców.

2. Józefa Piłsudskiego, który z kolei proponował utworzenie wielkiej federacji Międzymorza, od Zalewu Fińskiego po Morze Azowskie, od Łaby po Don, od Gdańska po Macedonię.
Tę koncepcję uważam wprost za genialną. Bylibyśmy wreszcie prawdziwą Rzecząpospolitą, wielką, chrześcijańską wspólnotą Narodów Słowiańśkich, równych w prawach i w godności. A kto wie, może nawet połączone nasze armie wyzwoliłyby Rosjan z krwawych pęt tej czerwonej poczwary, tej antyrobotniczej, antyreligijnej i antyludzkiej kreatury, z tej prostackiej, ciemnej bandy kołchoźników i sowchoźników utrzymujących się przy władzy tylko dzięki temu, że ich ręce po ramiona umazane były krwią własnych rodaków.

A po drugiej wojnie światowej… teraz wyjaśnię, dlaczego ksenofobia to specjalność lewicy. Zgadzamy się chyba wszyscy, że komuniści byli raczej z lewicy niż z prawicy. A czyż to nie oni wcielili w życie (idiotyczne skądinąd) hasło “Polska dla Polaków”? Czy to nie oni zaprzedali ogromne połacie dawnej Rzeczypospolitej pokracznemu, nieludzkiemu pseudopaństwu? Czy to nie oni wydali miliony obywateli na pastwę czerwonego ludojada? Czy to nie oni wyrzucali ludzi (choćby Łemków) z ich mieszkań i wywozili wgłąb kraju, celem wynarodowienia? Czy to nie oni burzyli prześliczne cerkwie i zabraniali stawiać kościołów? Czy to nie oni w latach 60. nie prześladowali wielu zasłużonych i wybitnych obywateli dlatego tylko, że byli pochodzenia żydowskiego? Czy to nie oni de facto zniszczyli i zdemoralizowali nasz Naród do cna poprzez rozpijanie go, dawanie pieniędzy warchołom uchylającym się od pracy i uczeniem cwaniactwa? Czy to wreszcie nie oni plują nam teraz w twarz, że jesteśmy tacy “nieeuropejscy”, czy nie dążą do tego, żeby Polacy rozmyli się w odrażającym bagnie “obywateli świata”? Kto tu kogo nienawidzi? Kto tu cierpi na fobie i obsesje?

Jakieś tysiąc lat temu Unia Europejska byłaby szczytem moich marzeń. Odbudowalibyśmy największe antyczne imperium, jakim było Cesarstwo Rzymskie, uratowalibyśmy Bizancjum i wokół Morza Śródziemnego rozciągałoby się, powiększone o państwa Słowian I Bałtów, największe mocarstwo wszech czasów, tym silniejsze, że już nie tylko ogniem i mieczem, ale nade wszystko znakiem Krzyża Świętego bronione.

Ale w dzisiejszych czasach? Co my mamy wspólnego z Europą Zachodnią? Abstrahuję od tego, że po wejściu do unii (nie mam zamiaru pisać z szacunkiem o tej organizacji) wszystko zdrożało, ale co nam to wejście dało? Mieszają nas z błotem na forum swych instytucji, oskarżają o współudział w zagładzie Żydów, o “Polskie obozy koncentracyjne” i o to, że na naszych ulicach nie jesteśmy narażeni na widok obściskujących się “osób tej samej płci”.

Marzeniem moim było wskrzesić dawną Rzeczpospolitą: powołać do życia unię państw Europy Środkowo-Wschodniej. Niestety, w obecnej sytuacji geopolitynej to mrzonki. Rany zdane przez poprzenie pokolenia nie zabliźnią się prędko i między naszymi nacjami długo będzie wznosił się mur niezgody. Zresztą… lata komunizmu zrobiły swoje: Słowianie są chyba najbardziej ze wszystkich narodów ubabrani krwią nienarodzonych Dzieci, nasza Słowiańska Dusza, otwarta i ciepła, gdzieś zniknęła, rozpłynęła się w morzu wzajemnej niechęci i zapalczywości…

Rację ma chyba P. Red. Rafał Ziemkiewicz, który uważa, że Naród Polski już nie istnieje. W jednym z ostatnich felietonów napisał, że to, co po wojnie zostało z naszego chrześcijańskiego, pełnego energii i inicjatywy Narodu, to tylko opłakana gromada “ogłupiałych niedobitków”.Obserwując szerzące się cwaniactwo, nieróbstwo, snobizm, pasywność – serce się kraje, ale trzeba przyznać rację…

Ks. Tomasz Horak w “Gościu Niedzielnym” napisał kiedyś, że Nadzieja znaczy to mieć nadzieję wbrew nadziei. Ponieważ nadziei już nie ma, ja proponuję tym bardziej mieć nadzieję, by Pan Bóg się zmiłował i oświecił ten biedny, ślepy świat, by ratował nasze rodziny, nasze dzieci i nasze narody, nas wszystkich. Módlmy się i mimo wszystko miejmy tę Nadzieję, którą nam daje – przeżywamy przecież Adwent, czas radosnego oczekiwania ca spełnienie Bożych Obietnic.

Troszkę się rozpisałem… pozdrawiam wszystkich. Powodzenia, Panie Marszałku.